“ช่วงนั้นเป็นนายแบบอาชีพไปเลย วันหนึ่งวิ่งรอก 3-4 ที่ ตอนนั้นมีพี่ติ๋ม-เพ็ญพร ไพฑูรย์ พี่ลินดา ค้าธัญเจริญ สมัยนั้นค่อนข้างมีชื่อเสียงมาก คนรู้จักผมในฐานะ เป็นนายแบบ…มากเลย เดินไปมาบุญครองไม่ได้ เพราะจะมีเด็กวิ่งเข้ามาขอลายเซ็น

“ช่วงที่เดินแบบนี่ อย่างไปเดินแบบที่เซ็นทรัล ลาดพร้าว ซึ่งตอนนั้นเพิ่งเปิดใหม่ ๆ นี่เราก็จะเดินทุกอาทิตย์ เจอคนเยอะมาก หน้าขาว คิ้วดำ ตาเขียว แก้มส้ม ปากแดง เป็นนกแก้วน่ะ เราเริ่มรู้สึกคิดได้ว่า เอ้ย! เมืองนอกมันไม่มีแบบนี้นี่ ผมเป็นคนที่จะทำอะไรก็ตาม จะทำด้วยความรู้สึก ทำด้วยใจและมีความจริงจัง ตอนนั้นก็อยากจะเรียนแต่งหน้า เพื่อจะแต่งหน้าให้เหมือนนายแบบ ตามหน้านิตยสารฝรั่ง เพราะ เอ๊ะ! ทำไมนายแบบเมืองนอกเขาถึงดูดีจังเลย เริ่มสนใจทางด้านนี้ ตอนหลังไปเรียนที่ออสเตรเลียมา เสร็จแล้วก็ได้แต่งหน้าผู้หญิง ได้เรียนรู้เก็บเกี่ยวประสบการณ์มาเยอะ กลับมาก็มีเพื่อนเป็นนักข่าวอยู่ช่อง 3 มีงานอะไรก็เรียกเราไปแต่งหน้า แต่งเสร็จก็เอากระเป๋าไปแอบเก็บไว้ข้างตู้ ข้างซอกประตู อาย…สมัยก่อนใครที่มีกระเป๋าแต่งหน้านี่จะอาย เพราะมักจะเป็น… ในอีกรูปแบบหนึ่ง… สมัยก่อนเขามีความรู้สึกว่า ช่างแต่งหน้าเป็นอาชีพสำหรับคนอีกกลุ่มหนึ่ง ตอนหลังนี่ผมยังไม่กล้าเอาใส่กระเป๋า ใช้เป็นหีบใส่เครื่องมือช่างแทน แบบเหล็ก ๆ ใช้อย่างนั้น… ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราแต่งหน้าเป็น แต่พอไปเดินแบบ เราก็แอบแต่งหน้าเอง ตรงไหนแต่งมาไม่ดีเราก็แอบแก้ จนสุดท้ายก็มาได้เล่นละครกับสีบุญเรืองฟิล์ม จนอาน้อยเสียชีวิต เราก็เอ๊ะ! ไม่รู้จะทำอะไรดี มานั่งคิดว่าเราเรียนตรงนี้มา เราน่าจะทำได้

“ผมก็เลยเดินเข้าไปใน บริษัทขายเครื่องสำอางขายตรง อยู่แถวหัวหมาก บอกว่าผมมาสมัครเป็นเมกอัพอาร์ติสต์ รับไหม เขาบอกว่าโอ้โห! ยูเป็นผู้ชายที่กล้ามากนะ ไม่ได้เปิดรับสมัคร แต่ยูเดินเข้ามา ดูจากแววตา ดูจากการพูดคุยแล้วนี่ต้องเป็นคนที่มุ่งมั่น เขาไม่รับ แต่เขาเปิดคอร์สให้ผมสอนแต่งหน้า ตั้งแต่ 8 โมงเช้า เลิก 5 โมงเย็น 1,000 บาท สอนด้วยพูดด้วยนะ วันหนึ่งก็ประมาณ 4-5 หน้า ทีนี้เริ่มมีคนมามากขึ้น จากเดือนละครั้งเป็นเดือนละ 2 ครั้ง 3 ครั้ง 4 ครั้ง ไล่ไปสิ จนคนเต็มห้อง ไปตีกันข้างนอกเพราะแย่งห้องเรียน เพื่อเรียนกับเรา ทุกรอบจะมีดอกไม้ พวงมาลัยให้เราตลอด มีคนรู้จักมากขึ้น ก็เริ่มมีชีวิต ที่มาเกี่ยวข้องกับสีสัน ด้วยเรื่องการแต่งหน้าก่อนนี่ล่ะ “ทำมาหลายปี ก็เริ่มฉุกใจคิดว่า ทำไมคนเราแต่งหน้าแล้ว หน้าถึงออกมาไม่เหมือนกัน เราฝีมือตกเหรอ…ก็มานั่งคิด สีเดิม ทุกอย่างเหมือนเดิมหมด ทำไมสีนี้อยู่กับคนนี้ถึงสีสวย อยู่กับอีกคนถึงสีไม่สวย ทำให้มีความรู้สึกว่ามันเกิดอะไรขึ้น เผอิญไปรู้จักกับพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเข้า เขาทำงานอยู่กับสายการบินอังกฤษ เขาบอกว่า รู้ไหม ที่เมืองนอกน่ะ เขามีเรื่องของ Colour เป็นเรื่องเป็นราว ถามเขาว่าฝรั่งเจ้าทฤษฎีน่ะ เขามีวิธีการอย่างไรเหรอ… เขาก็บอกว่า อู๊ย…เขาต้องแหกลูกกะตานะ เหมือนหมอเขาเอาไฟฉายส่องตาคนไข้นั่นแหละ ดูว่านัยน์ตาดำเราแต่ละคนมีสีอะไร”